शिक्षक आइनसकेकाले कक्षा कोठामा निकै हल्ला थियो । सबै आ–आफ्नै तालमा मस्त थिए । म घरि–घरि उनी बस्ने बेन्चमा दृष्टि पु¥याउँथे । उनी अर्थात् भावना, जसलाई मेरा आँखाहरु एकतमासले खोजिरहेका थिए । ‘उनी आज किन स्कूल आइनन् ?’ एक प्रकारको बैचेनी थियो । प्रश्नहरु मनभित्र तँछाडमछाड गरिरहेका थिए । ‘कतै मेरै कारणले पो उनी आज स्कूल नआएकी हुन् कि ?’ मष्तिष्कले सही उत्तर पाउन सकिरहेको थिएन ।
पहिलो कक्षामा कहिले–काहीँ शिक्षक आउन ढिला हुन्छ । अघिल्लो दिन त्यस्तै भएको थियो । मैले उनको नोटमा आफ्ना केही कुरा लेखेको चिर्कटो छिराइदिएँ । लामो समयको सामिप्यतापछि मैले निकै हिम्मत जुटाएर त्यो कार्य गरेँ । एक किसिमको तनाव भयो, उनको प्रतिक्रिया कस्तो होला भनेर । तर आज उनी कक्षामा अनुपस्थित भएपछि शंकाको आयतन अस्वाभाविकरुपमा बढ्यो । कक्षा सुरु भयो । उनी आउने छाँट देखिएन । म मौन, ब्ल्याक–बोर्डतिर दृष्टि लगाएर बसेँ । शिक्षकले पढाएको दिमागमा केही घुसिरहेको थिएन । साइलेन्स फिल्म हेरेझै मुख चलाएको मात्र देख्ते । ब्ल्याक–बोर्डका अक्षरहरु अनियन्त्रित यताउता हल्लिरहेझै लाग्थ्यो । मृगतृष्णासरि म काल्पनिक संसारमा हराइरहेको थिएँ । ‘मे आई कमइन सर !’ कसैको आवाजले एकाएक मेरो कल्पनाशीलता भंग भयो । विद्युतीय शैलीमा आँखा कक्षाकोठाको प्रवेशद्वारतिर गयो । त्यहाँ मनले सर्बाधिक खोजी गरिएकी भावना उभिएकी थिई । उनको मुहारमा सधैंझै कान्ति छरिएको थियो । अनुहारमा कुनै तनावका रेखा थिएनन् । केही राहत महसुस गरेँ । सरले ‘एस’ भनेपछि बिरालो चालमा कक्षामा पसिन् र बेन्चमा बसिन् । किताब पल्टाएर मतिर दृष्टि फ्याँक्दै मुस्काइन् । उनको एक मुस्कानले मेरा सारा तनावलाई स्फूर्तिमा बदलिदियो । प्रतिउत्तरमा म पनि मुस्काइदिएँ ।
‘अंकल जाने होइन ?’ बाइकको पछाडि भतिजो आएर चढेको चालै पाइनँ । उसले जाउँ भनेपछि मात्र झसंग भएँ । रमाइलोको जनसेवा उच्चमावि अगाडि बाइक रोकेर म फ्लासब्याकमा गएछुँ । करिब दुई दशकअघिको विद्यालय जीवनको एउटा भुल्न नसकेको अंशमा म हराएँछु । बसाइ सरेर विराटनगर गएपछि निकै लामो समयपछि म भतिजोलाई लिएर रमाइलो पुगेको थिएँ । मामा, ठूलीआमा अनि मेरा धेरै साथीहरुको घर रमाइलोमै छन् । त्यसैले म त्यहाँ पुग्दा अतितका मीठा अनि तीता पलसँग साक्षात्कार हुन पुग्छु ।
बाइकमा हामी दुवै कानेपोखरीलाई लक्षित गर्दै हुइँकियौं । कालोपत्रे बनाउन चौडा बनाइएको सडकमा बेतमासले धुलो उडाउँदै हामी आइतबारे पुग्यौं । एउटा घर जहाँ भावनासँग भेट भएको थियो, त्यहीँ भावना पुनः देखिन्छिन् भन्ने भ्रम पैदा भयो । भतिजोले चाल नपाउने गरी बाइकको गति धिमा बनाएँ । त्यो घरमा मेरो दृष्टि निकैबेर रह्यो । तर सुनसान घरमा भावना मात्र होइन कुनै मानवआकृतिको छायासमेत देखिएन । मनले मानेन । कतै भावनाले गाडी रोक्ने इशारा गर्दै हात पो हल्लाउने हुन् कि ! घर क्रस गरेपछि पनि अदृश्य नहुन्जेल आँखाहरु लुकिङ ग्लासमा गडिरहे । उनी त्यहाँ भएको भ्रममात्रै बाँकी थियोे । बिस्तारै बाइकले गति लियो ।
म भावनालाई अन्तरहृदयबाट नै मन पराउँथे । ऊ पनि म भनेपछि मरिहत्ते गर्थी । तर त्यसबेलाको समय अहिलेको जस्तो खुल्मखुल्ला र प्राविधिकरुपमा सबल बनिसकेको थिएन । तत्कालै प्रेम प्रस्ताव राखिहाल्ने हतारो गर्नु निकै जोखिम र खतरा मोल्नुसरह हुन्थ्यो । किनकि त्यस्ता प्रस्तावको अस्वीकार गर्ने तौरतरिका निकै घातकखालका थिए । केटीले स्यान्डिलले हिर्काउने, सरलाई भनिदिने, दाइ लगाएर कुटाउने र सबैको अगाडि बेइज्जत हुने डर हुन्थ्यो । बोलचाल हुनेबित्तिकै प्रेम भइहाल्छ भन्ने पनि होइन । त्यतिबेलाको प्रेम केवल मनको मनसँग हुन्थ्यो । वासना वा शरीरसँग हुँदैनथ्यो ।
‘तिमी किन हिजो स्कूल नआएको ?’ मोतीजस्ता दन्तलहर खोलेर मुस्कुराउँदै उनले सोधिन् । मलाई मात्र होइन मेरो अनुपस्थितिले उनलाई पनि कौतुहलता पैदा भएछ । मैले घरमा काम भएकाले नआएको बताएपछि उनले स्कूल बाहिरको चटपटे पसलमा चटपटे खाने अफर गरिन् । कहिले–काहीँ म उनीभन्दा पनि बढी लजाउँथे । मेरो लजालु स्वाभावलाई ख्याल गरेर उनी मौका मिल्दामात्र कुरा गर्थिन् । दुवैले एक–अर्कालाई केयर गथ्र्यौं । मैले धेरैपटक अर्की साथी मैनाबाट उनले मलाई मन पराएको सुनेको थिएँ । जीवनका धेरै योजनाहरु मसँग जोडेर बनाएकी थिइन् रे । तर मैले कहिल्यै उनलाई खुलेर माया गर्छु भनिनँ । त्यतिबेला त्यो उमेरको अपरिपक्वता थियो या अनुशासनको पालना मलाई थाहा छैन । तर टिनएजमा भर्खरै प्रवेश गरेको बेलाको पहिलो प्रेमानुभूति थियो । जीवनको पहिलो प्रेमको अनुभूति कहिल्यै नमेटिने छाप बनेर हृदयमा बसिरहन्छ । अनि मौका पाउन साथ त्यसले मानिसलाई अतिततिर घोत्ल्याइदिन्छ ।
मैले स्कूल छुट्टी भएपछि एक साँझ घर फिर्दै गर्दा भावनालाई भनेँ, ‘भावना म स्कूल छाड्दैछु ।’ मेरो बाक्यले उनी झस्किन् । अनि तुरुन्तै सोधिन, ‘किन के भयो र ?’ उनका मुहारमा बिस्तारै कालो बादल मडारिन थालेको प्रष्ट देखेँ । मैले ‘बाबाको सरुवा भएको र सधैंका लागि रमाइलो छाडेर जान लागेको’ बताउँदा उनका आँखा रसाए । उनका अस्रुमिश्रित आँखाले धेरै कुरा भन्न खोजिरहेको भए पनि उनका ओठहरुले साथ दिइरहेका थिएनन् । सायद उनी भन्न चाहेर पनि केही कुरा भन्न सकिरहेकी थिइनन् । एक–अर्कालाई कहिल्यै नभुल्ने र चिठ्ठी लेख्ने वाचा गर्दै हामी छुट्टियौ । उनी कालीकोसी तरेर जहदातिर लागिन् । म मौन उभिएर निकै बेरसम्म हेरिरहेँ । घरि–घरि उनले मलाई फर्कदै हेर्ने गर्थिन् । जब उनी क्षितिजमा हराएर गइन् गह्रुँगो पाइला चाल्दै म घर फर्किएँ । त्यसपछि स्कूल गइन् । केही दिनपछि नै रमाइलो छाडेर विराटनगर बसाइ स¥र्यौं । त्यसपछि मैले भावनालाई कहिलै भेट्ने मौका पाएको छैन । उनीसँगको सामिप्यता व्यक्त गर्न नसकेको प्रेमको रुपमा मेरो मानसपटलको एउटा कुनामा अहिले पनि ताजै छ ।
No comments:
Post a Comment